Varicella Zoster (IgM)

Ospa wietrzna (Wirus Varicella Zoster (VZV) jest czynnikiem sprawczym ospy wietrznej, po której przechodzi w stan uśpienia, a w wyniku reaktywacji wywołuje półpasiec. VZV jest wirusem tylko ludzkim, powoduje poważne infekcje zarówno w okresie dzieciństwa, jak i u osób dorosłych, starszych i kobiet w ciąży. W przebiegu ospy na skórze całego ciała występują zmiany pęcherzykowe na podłożu rumieniowym, zmiany mogą obejmować także błony śluzowe. Najczęściej obserwowanym powikłaniem ospy wietrznej jest bakteryjne nadkażenie wykwitów, zapalenie płuc, a także powikłania neurologiczne. Półpasiec jest efektem powtórnej endogennej infekcji ospą wietrzną lub reinfekcji.

Ospa wietrzna może prowadzić do poważnych schorzeń w okresie ciąży z ciężkimi powikłaniami u niemowlęcia. Zakażenie VZV od matki podczas porodu może stanowić zagrożenie życia dla noworodka. Pacjenci z zespołem wrodzonej ospy wietrznej mają zazwyczaj następujące objawy: uszkodzenia skóry, wady neurologiczne, choroby oczu i/lub niedorozwój kończyn. Okres inkubacji wirusa (czas od kontaktu z wirusem do wystąpienia pierwszych charakterystycznych objawów chorobowych) zwykle wynosi 10–21 dni (zazwyczaj 14–16). Po okresie wiremii wirus ulega utajeniu w komórkach układu nerwowego. W sprzyjających warunkach (np. obniżenie odporności, stres, przemęczenie, leki immunosupresyjne) może dojść do reaktywacji latentnej formy wirusa w postaci półaśca. Jego zakaźność jest znaczenie mniejsza i transmisja wirusa ogranicza się jedynie do kontaktu z wykwitami.