Przeciwciała przeciw beta2 – glikoproteinie 1 IgM (anty-B2GP1-IgM)

Zespół antyfosfolipidowy (APS), to choroba autoimmunologiczna, dla której charakterystyczna jest trombofilia. Do najbardziej istotnych objawów klinicznych należą: zakrzepica żylna i tętnicza, niedokrwistość, powikłania ciążowe, problemy neurologiczne i kardiologiczne oraz uszkodzenia tkanki płucnej lub skórnej wynikające ze wspomnianych powyżej zaburzeń krążenia. Do innych objawów organowych indukowanych APS należą: choroba Addisona powodowana zakrzepicą naczyń nadnerczy, martwica jelit powodowana niedrożnością naczyń jelitowych, zespół Budd-Chiari powodowany zakrzepicą żył wątrobowych oraz zawał wątroby lub śledziony. APS to najczęstsza choroba z grupy immunokoagulopatii, będąca nabytą nadkrzepliwością. Kobiety stanowią 82% pacjentów natomiast mężczyźni 18%. Ok. 10% przypadków APS ma powiązanie genetyczne.

APS dzielimy na: pierwotny i wtórny zespół antyfosfolipidowy. Obie formy charakteryzują się taką samą hematologiczną odpowiedzią immunologiczną, z tym, że sAPS jest wtórną reakcją na toczący się w organizmie proces chorobowy, głównie z grupy chorób reumatycznych.

Diagnoza APS jest potwierdzona, gdy spełnione jest jedno kryterium kliniczne (zakrzepica lub komplikacje ciąży) oraz jedno serologiczne (średnie lub wysokie miana swoistych przeciwciał w surowicy lub plazmie – oznaczone dwukrotnie w odstępie min. 12 tygodni). W badaniach przeciwciał pod uwagę bierze się antykoagulant toczniowy (LA), przeciwciała antykardiolipinowe w klasie IgG i/lub IgM oraz przeciwciała anty-β2-glikoproteina 1 w klasie IgG i/lub IgM .

Przeciwciała przeciwko β2-glikoproteinie 1 są wysoce specyficznym markerem dla pAPS i sAPS (ten drugi jest często powiązany z kolagenozami). Zgodnie z „International consensus statement on an update of the classification criteria for definite antiphospholipid syndrome (APS)” z roku 2006, sero-logiczna detekcja przeciwciał anty-β2-GP1 (najsilniejsze powiązanie wśród wszystkich przeciwciał występujących w APS) jest typowana jako kryterium serologiczne w diagnostyce APS. Oznaczenie przeciwciał anty-β2-GP1 wykonuje się w przypadkach podejrzenia APS, kiedy nieobecne są przeciwciała przeciwko kardiolipinie i antykoagulant toczniowy. Ponadto przeciwciała anty-β2-GP1 są biologicznym markerem powikłań ciąży. Przeciwciała przeciw β2-GP1 klasy IgG i IgM występują u 30 % – 80 % pacjentów z APS, lecz mogą również być obecne u 50% pacjentów bezobjawowych. Oznacza to prognozę potencjalnej/możliwej choroby zakrzepowo-zatorowej, której można zapobiec wczesną profilaktyką. Obserwowano korelację pomiędzy stężeniem przeciwciał i zakrzepicą żylną w przeszłości. Przeciwciała IgM korelują z zakrzepicą tętniczą. U pacjentów z SLE i wtórnym APS, nasilenie zakrzepicy koreluje z mianem przeciwciał przeciw β2-GP1.