Kał – Clostridium difficile (toksyna AiB)

Clostridioides difficile jest beztlenową bakterią w kształcie pałeczki (laseczki, bacillus). W niewielkich ilościach może stanowić składnik naturalnej flory przewodu pokarmowego. W określonych warunkach może wywoływać rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego oraz jest częstą przyczyną biegunki poantybiotykowej. C. difficile tworzy również przetrwalniki odporne na wysokie temperatury, które mogą pozostawać w środowisku przez okres od kilku miesięcy aż do kilku lat.
Zapalenie jelita grubego wywołane przez C. difficile jest spowodowane zaburzeniem prawidłowej flory bakteryjnej okrężnicy i nadmierną kolonizacją przez C. difficile. Mikroorganizm ten wydziela dwa rodzaje toksyn: toksyny A i B. Toksyna A jest enterotoksyną- powoduje zapalenie błony śluzowej jelit zwiększone wydzielanie płynów do światła jelita, natomiast toksyna B ma działanie cytotoksyczne. Obie te toksyny ściśle ze sobą współpracują w patogenezie choroby- w połączeniu powodują zapalenie i uszkodzenie błony śluzowej jelit.
Normalna (fizjologiczna) flora jelitowa chroni okrężnicę przed innymi patogenami, ale leczenie antybiotykami hamuje jej poprawne odtwarzanie i zaburza równowagę, co ułatwia zwiększony wzrost kolonii C. difficile. Zatem kluczowym czynnikiem ryzyka zakażenia C. difficile jest antybiotykoterapia, która tłumi prawidłową florę jelitową.
Zapalenie jelita grubego wywołane przez C. difficile obserwuje się głównie u pacjentów hospitalizowanych, dorosłych oraz z obniżoną odpornością. Objawowo występuje z biegunką, która może być łagodna, umiarkowana lub ciężka. Może prowadzić także do rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego lub innych piorunujących postaci zapalenia jelita grubego.
Podczas infekcji C. difficile najczęściej występują: biegunka łagodna do umiarkowanej, ból brzucha, utrata apetytu i gorączka.

Przed oddaniem kału należy całkowicie opróżnić pęcherz moczowy.
Kał należy oddać do czystego, wyparzonego naczynia (np.: nocnika), lub można skorzystać z gotowych aptecznych zestawów do pobierania próbek kału (np. Kałszyk).
Za pomocą szpatułki dołączonej do jałowego pojemnika, pobrać próbkę kału (grudkę wielkości orzecha laskowego lub 3-5ml). Kał powinien być pobrany najlepiej z miejsc zawierających śluz, krew lub ropę. Zamknąć szczelnie pojemnik

wynik ujemny:
Antygen GDH - nie wykryto.
Toksyna A/B - nie wykryto.
W badanym kale nie stwierdzono obecnosci antygenu
dehydrogenazy glutaminianowej oraz toksyn A i/lub B Clostridioides difficile.
wynik dodatni:
Antygen GDH -wykryto
Toksyna A/B - wykryto
W badanym kale stwierdzono obecność antygenu
dehydrogenazy glutaminianowej oraz toksyn Ai/lub B
Clostridium difficile. Patogen alarmowy

Wskazaniem do wykonania badania jest obecność biegunek o różnym nasileniu, trwających kilka dni:

• pojawiających się w ciągu 2 miesięcy od zakończenia antybiotykoterapii
  
  
• manifestujących się 72 godziny po rozpoczęciu leczenia antybiotykami
  
  
• u osób z obniżoną odpornością i osób poddawanych terapii immunosupresyjnej
  
  
• występujących podczas długotrwałego pobytu w szpitalu