Białko w moczu (1792)

Oznaczanie białka w moczu stosowane jest w diagnostyce i leczeniu chorób serca, nerek oraz w zaburzeniach pracy tarczycy, które charakteryzują się białkomoczem lub albuminurią. W kłębuszkach nerkowych filtruje się około 5 g białka w ciągu doby – głównie albuminy. Większość przesączonego białka ulega reabsorbcji i degradacji w proksymalnym odcinku kanalika nerkowego, a tylko niewielka jego część wydala się z moczem. Mocz tworzony jest w procesie ultrafiltracji osocza poprzez kapilarną ścianę kłębuszków nerkowych. Białka o względnej masie cząsteczkowej > 40000 są prawie całkowicie zatrzymywane, podczas gdy substancje lżejsze z łatwością przedostają się do filtratu kłębkowego.

Do białek fizjologicznie traconych z moczem, należą białka osocza, hormony, enzymy i inne oraz białka dróg moczowych. Do zwiększenia wydzielania białek wraz z moczem może dochodzić wskutek uszkodzenia bariery filtracyjnej kłębuszków nerkowych (białkomocz kłębuszkowy), a także w wyniku zaburzeń zwrotnego wchłaniania przesączanych białek w cewce bliższej (białkomocz cewkowy).

Białkomocz sekrecyjny jest natomiast związany z nadmiernym wydzielaniem białek w cewkach, a przesączanie do moczu nadmiernej ilości białek obecnych w osoczu, przekraczających reabsorpcyjne możliwości cewek. Jeśli dochodzi do wzmożonej utraty białka z moczem, możemy podejrzewać chorobę nerek, ale pierwotna przyczyna białkomoczu może leżeć także poza układem moczowym.